آویشن و تکثیر آن | طب ایرانی

ماه نشان
سپتامبر 20, 2019 0 Comment

آویشن و افزایش اون

آویشن و افزایش اون

آویشن و افزایش اون

 آویشن با نام علمی ‏Thymus vulgaris‏ یکی از قدیمی ترین گیا هان دارویی و ادویه ای هستش که بومی نواحی شرقی مدیترانه س. گیاهی علفی و چند ساله با ریشه مستقیم و کم و بیش چوبی که انشعابای زیادی داره. ارتفاع این گیاه بین ۲۰ تا ۵۰ سانتی متره که ساقه ای افراشته داره. برگا و گلا کوچکه. در حالت وحشی به صورت بوته هایی پر پشت در دامنه های خشک و بین تخته سنگا در کوهستانا تا ارتفاعات ۱۲۰۰ متری و حتی بعضی وقتا بیشتر می رید. ریشه چوبی و منشعب اون که ظاهری خشن داره خیلی راحت در زمینای سخت درون تخته سنگا نفوذ می کنه طوری که نمیشه این گیاه رو خیلی راحت از خاک بیرون آورد.

آویشن به هوای گرم و نور کافی نیاز داره. این گیاه خشکی پسند به آسونی قادر به تحمل کم آبی و خشکیه. دامنه های جنوبی تپه ها در مناطق آفتابی بهترین محل واسه کشت این گیاه هستن. خاکای سبک شامل ترکیبات کلسیم و با ضخامت زیاد سطح الارض بسیار مناسب هستن ولی خاکای سنگین واسه کشت این گیاه مناسب نیستن. تهویه خاک نقش کلی ای در افزایش کارکرد داره. رطوبت و آبیاری زیاد نه فقط واسه رویش این گیاه مناسب نیس بلکه دلیل کاهش کیفیت و کمیت اسانس گیاه می شه. اندازه ‏pH‏ مناسب خاک واسه کشت گیاه بین ۵/۴ تا ۸ه.

کشت آویشن از راه بذر یا از راه رویشی ممکن است. کاشت بذر به صورت مستقیم و غیر مستقیم صورت میگیره. زمان مناسب واسه کشت مستقیم بذر، فروردینه. کشت غیر مستقیم بذر در نیمه دوّم اسفند در خزانه ای رو باز (در هوای آزاد) صورت میگیره. افزایش رویشی آویشن از راه تقسیم بوته س. به این صورت که پس از خارج کردن بوته های دو ساله و سالم و خالی از هر گونه آلودگی قارچی، اونا رو به دو یا سه قسمت تقسیم می کنن و در زمین اصلی می کارن. فصل پائیز یا بهار زمان مناسبی واسه این کاره. در سال اونّل رویش فقط یه بار میشه محصول برداشت کرد. در حالی که از سال دوّم به بعد، دو تا سه بار میشه مبادرت به برداشت پیکر رویشی آویشن کرد.‏

به کار گیری کودهای حیوونی واسه کشت این گیاه بسیار به درد بخور هستش. آویش دست کم ۴ تا ۶ سال تو یه مکان باقی می مونه پس تناوب کشت مناسب واسه این گیاه مهمه. آویش رو باید با گیاهان دیگه به تناوب کشت کرد که دوره رویشی کوتاهی دارا باشن و مدت کوتاهی پس از کشت برداشت شن. به همین منظور گیاهان وجینی گیاهان مناسبی واسه این کار هستن. تناوب کشت با گیاهان دارای ریشه های چندساله مناسب نیس و دلیل گسترش و گسترش مریضیا می شه. سه تا چهار سال پس از برداشت، آویشن رو دوباره میشه در همون زمین کاشت.

آبیاری منظم و وجین علفای هرز از ضرورتای کاشت این گیاه س. در طول رویش هم مقابله با علفای هرز لازمه که وجین مکانیکی با علفای هرز باید با به کار گیری علف کشای مناسب انجام شه.

در سال اول پس از کاشت فقط یه بار میشه محصول رو برداشت کرد در حالی که از سال دوم به بعد، دو یا حتی سه مرتبه میشه مبادرت به برداشت اندامای رویشی آویشن کرد. اولین برداشت هم زمان با شروع گلدهی یا تقریباً اواسط بهاره و دومین برداشت در شروع دومین مرحله گلدهی یعنی اواسط تابستون و سومین و آخرین برداشت هم در اواسط پاییز انجام میشه. گیاهان باید از فاصله ۱۰ تا ۱۵ سانتی متری از سطح زمین برداشت شن. اگه اندام رویشی آویشن در ظهر یا هنگام تابش آفتاب برداشت شن نسبت به برداشت اونا در روزای غیر آفتابی دارای اسانس بیشتری هستن.

.

منبع :